Moje Socjowizje

Poznać siebie i wroga.

Loony — Mon, 02 Feb 2009 14:33:48 +0000

Pobawmy się w psychoanalityków, zacznijmy rozgryzać ludzi. Naprawdę dużo można zobaczyć, jeśli się umie dostrzec drugie dno. Jednakże analizę najlepiej zacząć od samego siebie, jakże byśmy mogli zrozumieć innych ludzi skoro nie znamy samych siebie?

Sun Tzu rzekł:

Jeśli znasz siebie i swego wroga, przetrwasz pomyślnie sto bitew. Jeśli nie poznasz swego wroga, lecz poznasz siebie, jedną bitwę wygrasz, a drugą przegrasz. Jeśli nie znasz ni siebie, ni wroga, każda potyczka będzie dla Ciebie zagrożeniem. ₁

Czyli z jednej strony introspekcja (żeby poznać samego siebie) z drugiej przyglądanie się innym ludziom i analizowanie ich motywów, „dlaczego robią tak jak robią” (poznanie wroga). Nie to, żeby drugi człowiek musiał być od razu wrogiem, to tylko taki kontekst analityczny. Metafora taka.

Psychoanaliza zachowań innych ludzi, kocham to robić. Analizuję ich wypowiedzi i próbuję wykombinować co im chodzi po głowie. Po nitce do kłębka. Choć mówi się, że człowiek działa często irracjonalnie i nielogicznie, to jednak dużo można zobaczyć po prostu patrząc jakie są logiczne następstwa i implikacje tego co ktoś mówi. Bo to się nie bierze z niczego. To trochę jak czytanie tekstu ze zrozumieniem. Trzeba umieć czytać w ludziach.

Ponadto też nieustannie patrzę we własną przestrzeń, analizuję własne zachowania i motywy, co po pierwsze pozwala mi lepiej określić o co mi tak naprawdę w życiu chodzi, po drugie analizując samego siebie, później łatwiej przychodzi mi analizowanie innych.

_{1 – Sun Tzu, Sztuka Wojny}

„To czego nie rozumiem to na pewno musi być głupie.”

Loony — Fri, 30 Jan 2009 08:49:16 +0000

Czemu ludzie, jak czegoś nie rozumieją, to mówią, że to jest głupie? Np. niektórzy ludzie z jakichś bliżej mi nieznanych powodów nie są zdolni do odbierania pewnych co bardziej subtelnych żartów czy aluzji. Więc co za tym idzie nie rozumieją np. ironii czy bardziej wyrafinowanego poczucia humoru. Zdarzyło mi się nieraz, że ktoś zarzucił mi, że gadam głupoty, podczas gdy to on nie zrozumiał żartu. Normalnie bym w takiej sytuacji rzucił bym pewnie ze złości jakąś sarkastyczną uwagę skierowaną do interlokutora. Ale jak tu w takiej sytuacji być sarkastycznym, skoro dla takich ludzi także sarkazm to głupota?;) Dziwni ci ludzie…

Lans na indywidualistę?

Loony — Tue, 27 Jan 2009 05:04:57 +0000

W pewnym momencie – pod koniec wieku XX – indywidualizm zaczyna się jednak przeradzać w swoje przeciwieństwo. Kiedyś polegał na uczciwym dochodzeniu do własnej opinii. Teraz chodzi głównie o demonstrowanie swojej odmienności, tego wymaga komercjalizacja i urynkowienie wszelkich sfer życia społecznego. Trzeba pokazać, że jestem inny niż wszyscy. To się sprzedaje.₁

- po co nosisz żyletkę?
- żeby się lansować. ₂

Ludzie kłamią. Po co?

Loony — Thu, 22 Jan 2009 03:56:22 +0000

Czemu niektórzy ludzie lubią kłamać? Udają kogoś, kim nie są, zakładają maski jedna za drugą, i w końcu nikt nie wie, jacy oni są naprawdę. Co takimi ludźmi kieruje? A może robią to specjalnie? Żeby nikt się nie zorientował? Wtedy się wydają sobie tacy nieprzejrzani. Mogą ukryć prawdziwe ja a światu prezentować piękny fałsz – ukazywać się kimś lepszym, bardziej mądrym, bardziej zaradnym i zdecydowanym. Można pokazać, że się wie, czego chce od życia, a tak naprawdę to się cały czas zastanawiać nad swoją przyszłością. Można działać chaotycznie a sprawiać wrażenie, że działa się z dobrze obmyślonym planem. To pozwala ukryć nasze prawdziwe ja.

A może tutaj chodzi o lans? Strojenie się w lepsze piórka? Być mądrym, fajnym, trendy. Przecież to takie proste – udawać, że się coś wie na dany temat, a w rzeczywistości przeczytało się parę artykułów na wikipedii. Albo udawać wielkiego fana jakiegoś zespołu czy pewnego gatunku muzyki po to żeby się lansować i być fajnym.

A może chodzi o czystą przyjemnośc z manipulacji drugim człowiekiem? „Powiem komuś tak, wprowadzę w błąd i będę miał satysfakcję, że mam nad nim władzę, że udało mi się na niego wpłynąć jakoś?”. A może nie chodzi o sam faktyczny wpływ, ale o po prostu poczucie przewagi nad drugim człowiekiem? Przewagi intelektualnej? Że wiem coś, czego on nie wie – jestem jakby o dwa kroki do przodu?

Tak więc… czemu? Jakie motywacje psychologiczne powodują, że ludzie kłamią/udają/sprawiają dobre wrażenie? Zapraszam do dyskusji